Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en lees dat Gert Verhulst – ja, die van Samson & Gert, dus ook van mijn jeugd – zomaar zegt: “Ik betaal de bruiloft van mijn zoon.” Alsof het niks is. Alsof hij een pak melk uit de koelkast pakt.
Niet dat ik het hem kwalijk neem. Stel je voor: je hebt je hele leven in Studio 100 gezeten, je zingt over kriebelkoorts, je verdient miljoenen, en dan komt je zoon zeggen: “Pap, ik trouw.” Dan denk je waarschijnlijk: tja, dan betaal ik ook wel even. Het is tenslotte geen boodschap van vijf euro. Een bruiloft tegenwoordig? Daar zit je met een feestzaal, een DJ die denkt dat-ie Tiesto is, en een taart die hoger is dan mijn zelfrespect.
Maar wees eerlijk: hoeveel vaders zitten daar niet mee? Zelfs al heb je geen miljoenen, je denkt: als mijn kind trouwt, dan moet het mooi zijn. Dan moet er gedanst worden. Dan moet oma huilen. Dan moet de oom uit Luik weer te veel wijn drinken. Alleen… Gert hoeft niet te rekenen. Gert zegt: “Geen probleem.” En wij kijken vanaf de bank en denken: leuk voor jou, Gert.
Toch is het ook weer zo: hij zegt het met een glimlach. Niet met een “kijk-mij-nou-ik-ben-zo-rijk”-blik, maar eerder met een “ja, ik doe dit graag voor mijn zoon”-uitstraling. En dat is mooi. Want het gaat niet om het geld, maar om het gebaar. Al is het gebaar wel een flinke cheque.
Ik zou trouwens nooit durven vragen aan mijn ouders: “Hé, zou jij mijn bruiloft willen betalen?” Dan zeggen ze: “We geven je een stofzuiger.” En dan zeg ik: “Nee, ik wil een cateraar.” Dan zeggen ze: “Dan stofzuig je zelf maar na.”
Maar Gert? Die zegt gewoon: “Ik doe het.” En ik denk: fijn dat je dat kunt. En fijn dat je het wil.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘