Gisterenavond zat ik met een kop thee voor de buis. Niet om Goede Tijden Slechte Tijden te kijken, hoor – ik had gewoon geen zin om op te staan. Maar mijn man riep: “Carla, de zomercliff!” Alsof dat iets is wat je niet mag missen. Alsof het de finale van Game of Thrones was, maar dan met meer regen en een dokter die weer eens te laat op de fiets komt.
En toen? Toen gebeurde het. De grote onthulling. Het moment waar we allemaal op wachtten. Of niet. Want blijkbaar keek bijna niemand mee. De zomercliff van GTST scoorde zo slecht, dat je bijna medelijden krijgt. Bijna.
Ik snap het wel, hoor. Elke zomer: dezelfde truc. Iemand staat op een dak, of in een sloot, of in een relatie die al tien keer is opgelost. En dan denken we: o nee, nu is het afgelopen. Maar volgende week? Dan staat ie weer achter de bar in Café Op de Knie. Natuurlijk. Want in Lethal, gebeurt niks permanent. Behalve de rimpels.
Tina Nijkamp, tv-wijsheid op perron één, zegt het botweg: volgend jaar is het erop of eronder. En ik denk: ja, precies. Want hoe lang kun je nog doorgaan met iemand die al dertig jaar in een doktersjas rondloopt alsof het 1993 is? Hoe lang blijft het publiek kijken als de spanning zo strak is gespannen als een oude waslijn?
Maar ik zeg niet dat we GTST moeten afschaffen. Nee. Ik zeg: geef ze een kans. Maar dan wel écht. Stuur de dokter naar een tropisch eiland. Laat de bar in brand vliegen. Laat iemand eens écht iets zeggen als: “Ik ben je vader.” Of: “Ik heb al die jaren gelogen over de erfenis.” En dan niet in een flashback van drie seconden.
Want het is niet alleen GTST. Het is de hele zomer. Alles wordt uitgesteld. De serie, het nieuws, mijn motivatie. We wachten allemaal op het echte seizoen. Alsof het leven pas begint als de verwarming weer aan gaat.
Maar misschien is dat het probleem. We willen allemaal spannend nieuws. Maar in werkelijkheid? Is het leven gewoon: thee, afstandsbediening, en hopen dat er iets gebeurt. Zonder dakscène.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘