Eerst dacht ik: weer zo’n ruzie over een kop koffie. Maar nee. Dit ging om veel meer. Om geld. Om macht. Om trots. En om een vrouw: Carrie ten Napel. Maar laten we eerlijk zijn, het ging vooral om die 233 duizend.
Guido zei het met een glimlach, maar zijn ogen glinsterden niet. “Jij pakt 233K.” Alsof hij een kaart op tafel gooide bij poker. Jan Slagter, kalm als altijd, keek hem aan. Geen woord. Maar je zag het wel: die 233 duizend euro per jaar zit erin. En niet weg te branden.
Twee mannen. Twee zenders. Twee werelden. Guido van Story, Jan van Omroep MAX. De ene bouwt aan een nieuw mediakasteel, de ander houdt vast aan de oude stenen. En dan komt Carrie ertussen. Niet expres, denk ik. Maar genoeg om twee egotjes tegen elkaar op te laten botsen.
Ik zat met mijn thee voor de tv. Zoals altijd. En dacht: waarom schreeuwt niemand “stop”? Waarom gaan we steeds harder in plaats van zachter? Omdat kijkcijfers honger hebben. Omdat social media om drama smeekt. Omdat 233 duizend makkelijker is om te begrijpen dan een motief.
Maar Jan pakte dat niet. Hij pakte de tijd. “Sinds wanneer is succes schandalig?” vroeg hij. En ja. Daar zit wat in. Moeten we nu boos zijn op mensen die goed worden betaald? Of op het systeem dat ze zo hoog betaalt?
Guido wil verandering. Jan wil continuïteit. Beiden denken dat ze het beter kunnen. En misschien is dat wel het probleem. Niet de 233K. Niet Carrie. Maar de overtuiging dat alleen jíj het weet.
Ik zet mijn kopje neer. De afstandsbediening ligt in mijn hand. Zal ik doorschakelen? Naar iets lichts? Een quiz? Een kookshow? Nee. Ik blijf kijken. Want dit, dit is Nederland nu. Twee mannen. Een getal. En een heleboel stilte tussen de regels.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘