Er zat een man in een tv-programma. Die man was boos. Niet zo’n ‘ik-heb-de-verkeerde-koffie-bestaeld’ boos, maar echt: vuur in de ogen, ader op de slaap, de hele orde. Jan Slagter, van MAX, zat te trillen van verontwaardiging. Iets over hoe de wereld niet meer is zoals vroeger. En over een zekere Guido.
Guido den Aantrekker. Ja, die naam. Klinkt als iemand die je tegenkomt in een tuincentrum met een geruite shirt en een zakje zaadjes. Maar nee. Diezelfde Guido, hoofdredacteur van Story, zegt nu gewoon: ‘Jan, hou op. Ga lekker met pensioen.’
Het begon allemaal met een opmerking. Iets kleins. Iets over ‘zo’n meneer van de Party’. Alsof Guido een soort feestanimatie was, met bungelende ballonnen en een petje op. Maar Guido is niet iemand die dat zomaar laat passeren. Hij is geen ballon, hij is geen petje. Hij is iemand met een laptop en een mening.
En dus: terugslag. Hard. ‘Zakkenvuller!’ riep hij. Niet zachtjes. Niet via een vriendin. Nee, via Mediacourant. Openbaar. Zoals het hoort in deze tijd. Als je wordt aangevallen, doe je het via een bericht met een klikbaittitel.
Maar waar gaat het over? Over macht. Over ouder worden. Over wie er nog mag praten. Jan zegt: ‘Guido is niet serieus.’ Guido zegt: ‘Jan is hysterisch.’ En wij, vanaf de bank met onze thee, kijken toe. We drukken op de afstandsbediening. We wisselen van kanaal. Maar eigenlijk is het allemaal hetzelfde: twee mannen die denken dat hun stem het belangrijkst is.
Het is ook wel menselijk. Iemand zegt iets over je, en je wilt terug. Vooral als je ouder bent. Dan wil je nog even laten zien: ‘Hé, ik ben er nog!’ Maar soms is het gewoon: je bent moe. Je zit in een stoel. Je praat te hard. En de wereld denkt: ‘Lekker rustig aan, hoor.’
Guido denkt: ik ben nog scherp. Jan denkt: ik ben nog nodig. Maar misschien is de tijd gewoon verder gegaan. Zonder hen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘