Authenticiteit is geen strategie, het is een excuus. En nergens wordt dat zo zichtbaar als bij Hans Spekman, die met een slobbertrui en een standpunt als een rots in de branding denkt dat hij de massa bereikt. Hij is onveranderd. Onverstoorbaar. Onverkoopbaar. Want wie zichzelf trouw blijft, bereikt vaak alleen zichzelf.
Er is niets bewonderlijks in het volhouden van een imago dat geen doelgroep meer kent. De tijd van de ongepoetste intellectueel met koffievlekken op z’n overhemd is voorbij – niet omdat we nu allemaal influencer willen zijn, maar omdat communicatie geen kunst is, maar een berekening. En in die berekening telt niet hoe waar of echt je bent, maar of je wordt gehoord.
Spekman denkt dat zijn afkeer van mediastrategie een vorm van integriteit is. Alsof visie iets is dat je in een kelder moet bewaren, tot iemand het toevallig ontdekt. Maar visie zonder verdeling is geen visie – het is een dagboekregel. En wie zijn boodschap wil verspreiden, moet weten waar de versterkers hangen. Niet uit opportunisme, maar uit respect voor de boodschap zelf.
Het publiek dat Spekman denkt te bereiken, luistert niet meer in de media waar hij nog steeds opereert. Zijn toehoorders zijn niet de twintigers die hun politieke oriëntatie vormen in TikTok en Insram, maar de kliek die al weet wat ze denken. Een echo, geen impact. En als je alleen nog maar preut in een echozolder zit, dan ben je niet authentiek – je bent irrelevant.
Authentiek zijn is geen verdienste. Het is de laagste noemer. Iedereen is zichzelf. Maar alleen wie zich aanpast zonder zichzelf te verraden, bereikt iets. Denk niet aan de trui. Denk aan de toon. Denk aan het moment waarop iemand stopt met scrollen. Daar wint de strijd.
En Spekman? Die blijft treuren in een trui die niemand meer ziet. Een man van waarheid, in een tijd van aandacht. Dat is geen heldendood – dat is zelfmoord door stilstand.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Hans Spekman verliest de stem
Share with friends:
