Er staat een berichtje op mijn telefoon van een vriendin: ‘Heb jij ook het gevoel dat Humberto Tan net doet alsof Renze Klamer een vieze vlek op z’n overhemd is?’ Ik lach, want ja. Alsof-ie er niet meer afgaat. En Humberto wil er duidelijk niks meer van weten. Geen reactie, zegt-ie. Niks. Stilte. Alsof-ie een theezakje is dat niet meer wordt doorgespoeld.
Maar wij blijven er wel over praten. Omdat het spannend is. Niet spannend zoals een thriller, nee, spannend zoals een kapotte afstandsbediening. Je drukt op knoppen, maar niks werkt meer. Zo voelt het bij RTL Tonight. Renze stapte weg, de stoel is leeg, en nu zit Humberto er gewoon naast, met een glimlach alsof er niks is gebeurd. Maar iedereen ziet de lege plek.
Waarom is het zo moeilijk om gewoon te zeggen: ‘Ja, het liep niet goed’? Waarom dit zwijgen? Alsof we in een ouderwetse film zitten waarin niemand durft te zeggen dat de koning naakt is. Renze is weg, de show is gestopt, en Humberto zegt niks. Geen boosheid, geen verdriet, geen opluchting. Niks. Alsof-ie een poster is van iemand die vrolijk blijft, ook al is de feesttent leeg.
Ik snap het wel, hoor. In de media moet je vaak alsof niks aan de hand is. Glimlachen, knikken, doorlopen. Maar soms wil je gewoon dat iemand zegt: ‘Het was klote.’ Of: ‘Ik vind het jammer.’ Of gewoon: ‘Ik mis hem.’ Maar nee. Stilte. En die stilte zegt meer dan honderd interviews.
Dus nu zitten wij, de kijkers, met de vraag: wat is er echt gebeurd? Was het Renze? Was het de show? Was het de sfeer? Of is het gewoon: soms werkt het niet, en is dat genoeg? Misschien is dat het enige wat we moeten accepteren. Dat niet alles blijft werken. Net als een oude afstandsbediening. Soms druk je op aan, maar het scherm blijft zwart.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘