Pff. Je zegt één ding, en al krijg je Tina Nijkamp over je heen. Zo voelt het als je in de media iets durft te zeggen. Jan de Hoop weet het nu zeker. Hij zuchtte hardop, en nu moet hij het hebben van de vrouw die bijna iedereen in Nederland als media-wijsheid ziet: Tina Nijkamp.
Hij vond het alleen maar jammer dat Annechien Steenhuizen zo stilletjes terugkwam bij het Journaal. Geen bombarie, geen klokkenluiden – gewoon: dag, ik ben er weer. Na twee jaar. Alsof er niets is gebeurd. Maar Jan dacht: hé, daar kun je toch over praten? Moet je over praten?
En dan? Dan komt Tina Nijkamp. Alsof ze de media-politie is. Ze zegt dat hij moet opletten met kritiek op een vrouw die net terug is. Alsof je, als man, meteen fout zit als je iets zegt. Jan zuchtte. Niet boos, niet kwaad – gewoon: pff.
Alsof je nooit meer mag zeggen wat je denkt. Alsof iedereen meteen moet zwijgen als er iemand ‘terugkeert’. Alsof het Journaal een soepketel is van gevoelens, en niet een plek waar hard nieuws wordt gemaakt.
Maar goed, Tina heeft weer gesproken. En als Tina spreekt, zwijgt Nederland. Of zucht, in elk geval.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
