Rivella kiest de rekeninghouder

Een Zwitserse frisdrank merkt dat zijn glaasje groen niks meer zegt in een wereld die denkt dat duurzaamheid uit een flesje komt. En dan? Dan belt men niet de creatieve denker, maar de man die de prijslijst kent. Uncle Bill. Ja, hoor: het bureau van de man die ooit dacht dat ‘ik ben Bill’ grappig was. Nu denken ze daar dat strategie begint met een ROI-berekening.
Alfred, dat al jaren met Vrumona door de polder dwaalt alsof het een zomerdag in Limburg is, noemt het een ‘projectmatige uitstap’. Alsof je een keer naar Zuid-Frankrijk rijdt voor een croissant en dan zegt: ‘even regionaal experimenteren’. Laat me niet lachen. Het is gewoon een afwijzing. Rivella wil geen poëzie, het wil een spreadsheet met een beetje glitter eroverheen.
En daarom is Uncle Bill gekozen. Geen visie, geen merkmythologie – gewoon een efficiëntieplan met een paar buzzwords uit een managementcursus uit 2016. De pitch was natuurlijk een farce. Want wie gelooft er nog in een ‘merkstrategie’ als de klant al weet wat het budget is? Het is geen creatie meer, het is boekhouden met een beetje kleur.
Rivella wil opkalefateren in Nederland, maar weigert te betalen voor authenticiteit. Dus kiest men voor de laagste biedende met een vleugje corporate jargon. Het is de pijnlijke dans van het kleine merk dat groot wil, maar niet bereid is om te investeren in wat echt telt: geloofwaardigheid.
Deze campagne zal draaien op marges, niet op emotie. En daarom weet ik nu al dat het zal falen. Want wie koopt groene siroop uit Zwitserland omdat een accountant het rendabel vond?

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business