Er zit een man op de bank. Hij kijkt naar een ander die door modder rolt, over puinhopen kruipt en in een rivier springt. En dan denk ik: waarom verdient diegene die kijkt ook nog eens 250.000 euro? Van ónze belastinggeld? Ja, ik praat over Tom Waes. En nee, ik heb niks tegen rollen in de modder. Maar wel als het een salaris oplevert dat bijna op het plafond zit dat de overheid zelf heeft gesteld.
Ik zeg niet dat hij te veel verdient. Ik zeg alleen: wacht even. Waaróm verdient een man die vooral goed kan klimmen en zwemmen zoveel meer dan een leraar, een brandweerman of een verpleegkundige? Die rollen ook door modder, maar dan zonder camera. En zonder honorarium.
De norm heet WNT: wettelijk normbedrag topbestuurders. Maximaal 262.000 euro per jaar. En Tom zit daar net onder. Net. Alsof iemand heeft gerekend: hoe dichtbij kunnen we komen zonder dat het echt raar lijkt? En dan denk ik: is dit nou transparantie of een grap? Alsof we moeten kiezen tussen “bizar” of “tja, binnen de regels”.
Ik snap wel dat tv leuk is. En Tom Waes is populair. Maar sinds wanneer is populariteit een reden om bijna het maximum te pakken? Zou een dokter ook zoveel mogen verdienen als hij vaak op tv is? “Dokter van Nederland” met prijsvraag en alles? Nee. Dan zeggen we: focus op genezen. Maar bij de NPO zeggen we: fijn dat je populair bent, hier is je cheque.
En dan die reactie: “Dit worden Kamervragen!” Ja, natuurlijk. Want mensen vragen zich terecht af: waar gaat mijn geld naartoe? Naar educatie? Zorg? Of naar een man die een touw over een kloof moet spannen? Geen slechte man, Tom. Echt niet. Maar moet ónze NPO nou een Vlaamse man met een rugzak financieren?
Ik zeg niet dat hij moet stoppen. Maar ik vraag wél: waar ligt de grens? En wie bepaalt die? De kijker? De minister? Of gewoon iemand met een pen en een budget?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘