Weer een keer dat mensen iemand met iemand anders vergelijken. Alsof het een wedstrijd is: wie is de beste weduwe? Jet de Nijs zegt: ‘Nee hoor, ik ben niet Rachel Hazes.’ En ik snap het wel. Want Rachel Hazes doet het namelijk vrij flamboyant. Ze zegt wat ze denkt, doet wat ze wil, en dat ziet er soms uit alsof ze profiteert van de naam van haar vader. Maar Jet? Zij staat daar heel anders in. Rustig. Teruggetrokken. Doet haar ding.
En toch, zeggen mensen: ‘Jij bent toch net als Rachel?’ Alsof je als vrouw van een bekende man maar één rol mag spelen. Of je nou flamboyant bent of juist niet, je wordt toch in hetzelfde hokje gestopt. Alsof er maar één manier is om verder te gaan als je partner is overleden. Alsof je moet kiezen: of je verdwijnt helemaal, of je wordt een soort mediaster op eigen kracht.
Maar Jet zegt nee. Zij wil gewoon zichzelf zijn. Niet Rachel. Niet de schaduw van Rob. Niet de vrouw die alles moet doen volgens de regels van de media. Gewoon Jet. En dat is eigenlijk best dapper. Want in een wereld waarin iedereen graag een label op je plakt, zeg je als vrouw van een legende: ‘Hé, ik mag ook best gewoon zijn.’
De media houden van vergelijkingen. Het is makkelijk. Rachel Hazes doet dit, Jet de Nijs doet dat. Maar mensen zijn geen prijsvragen. Je kunt niet zeggen: wie is beter? Het gaat niet om beter of slechter. Het gaat om ruimte. Ruimte om anders te zijn. Ruimte om je eigen weg te gaan. Zonder dat iedereen roept: ‘Maar wacht, jij doet toch net als háár?’
Dus als je Jet hoort zeggen: ‘Ik ben niet te vergelijken met Rachel Hazes’, dan hoor je eigenlijk: ‘Laat me met rust. Ik ben mezelf.’ En dat is geen kritiek. Dat is een smeekbede. En misschien moeten we dat gewoon eens serieus nemen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘