Nou moet je niet denken dat ik zit te wachten op de liefdesverhalen van een BN’er die ik nooit heb ontmoet. Toch zit ik nu al voor de tweede keer naar beelden van Wilfred Genee te kijken. Niet omdat ik verliefd ben, hoor. Maar omdat Johan Derksen zo kwaad is dat hij er weer over begint. En als Derksen boos is, dan weet je: er is iets mis met de afstandsbediening.
Het begon al in zijn podcast. Daar zei hij al: ‘Dit gaat te ver.’ En nu staat hij weer voor de camera, met dezelfde blik als mijn tante als ze per ongeluk een realityprogramma aanzet. Alsof hij denkt: ‘Waarom bestaat dit? En waarom zeg ik het hardop?’
Het programma heet Mi Dushi. Klinkt als een yoghurt, maar is dus een liefdesshow. BN’ers praten over hun hart, hun pijn, hun laatste date. Zoetsappig, zeggen sommigen. Anderen zeggen: ‘Eindelijk eens eerlijk.’ Maar Derksen zegt: ‘Is dit wel netjes?’ En dan bedoelt hij niet de etiquette van het daten. Hij bedoelt: waarom moet dit nu op tv?
Ik snap hem wel. Ik zit ook liever met een kop thee dan met een hartje op mijn buik. Maar misschien is dat het precies. Misschien gaat het niet om de liefde. Misschien gaat het om de vraag: hoeveel moet er nog op tv? Moet elk gevoel worden opgenomen? Moet elk kriebeltje worden verteld?
Wilfred Genee denkt van wel. Derksen denkt van niet. En ik denk: laat maar. Zolang er nog mensen zijn die boos worden over tv, is er hoop. Want als niemand meer kritiek heeft, dan is het einde naderbij.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘