Wat dacht je nou? Johan Derksen zit niet op de bank bij RoddelPraat. Nee, hij kijkt vanaf zijn bank thuis, met een kop thee. En hij snapt er niets van.
Henk Kuipers, zijn oude maat van de podcast, is wél gegaan. Naar die jongens met de harde koppen en de zachte vragen. Johan schudt zijn hoofd. “Dennis Schouten misdraagt zich.” Alsof hij een kind berispt. Maar het is geen kind. Het is een man met een microfoon en een mening.
Johan vindt het gek. Niet dat Dennis praat. Maar hoe hij praat. Alsof alles mag. Alsof je alles mag zeggen, als je maar lacht. Alsof roddelen geen gevolgen heeft. Maar Johan weet beter. Woorden vallen niet zomaar uit de lucht. Ze blijven hangen. Bij mensen. In huizen. Op feestjes.
Hij denkt terug aan vroeger. Toen je nog wist wat je zei. Toen je wist waar je voor stond. Nu lijkt alles een show. Een stukje entertainment. Een grapje hier, een roddeltje daar. Maar Johan lacht niet.
Hij kent Dennis. Hij kent Henk. Maar hij kent ook de krant. En de manier waarop een zin wordt geknipt. Hoe een woord wordt opgepakt. Hoe een naam blijft zitten.
Dus blijft hij weg. Bij de mannen van RoddelPraat. Niet omdat hij bang is. Maar omdat hij weet hoe het werkt. En hij wil niet meespelen. Niet in dat circus. Niet met die regels.
Terwijl ik dit schrijf, zit ik ook op de bank. Met mijn thee. En ik denk: misschien heeft Johan gelijk. Misschien is het tijd om wat stiller te zijn. Of juist harder. Maar wel oprecht. Niet voor de kijkcijfers. Maar voor de waarheid.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘