Krimpflatie is geen fout maar norm

Een pak koffie dat van 500 naar 450 gram krimpt terwijl de prijs blijft steken op €3,99. Een doos tissues die opeens een laagje lucht bevat als extra ingrediënt. En een yoghurt met 10% minder inhoud, maar hetzelfde etiket – alsof krimp een modeverschijnsel is, geen misdaad. De Consumentenbond klapt opnieuw de zaak open, vindt tientallen gevallen in de schappen, en roept op tot actie. Alsof we dat nog niet wisten. Alsof we dat nog niet voelden.
Krimpflatie is geen incident. Het is een geïnstitutionaliseerde strategie. Een ziekte die is doorgedrongen tot in het bot van de FMCG-sector, waar groei niet meer wordt gemeten aan omzet, maar aan marges die worden gered via schaduwverhogingen. Want waar de overheid met een inflatiecijfer van 4% zit, zit de echte belasting op de consument veel hoger – want die 4% telt alleen prijsstijging, niet inhoudsvermindering. En daar speelt de industrie haar vuilste spel.
Adformatie heeft het al lang aangetoond: consumenten zijn niet gek. Ze voelen het. Ze zien het aan de gewichtsverdeling in de boodschappentas, aan de snelheid waarmee de melk op is, aan het feit dat een pak wasverzachter plots geen 40 maar 32 wasbeurten overleeft. Wantrouwen is de logische reactie. Maar wantrouwen is geen concurrentievoordeel – het is een structurele erosie van merkwaarde.
En toch gaat het door. Waarom? Omdat het werkt. Omdat de krimp minder opvalt dan een prijsstijging. Omdat de gemiddelde Nederlander niet met een weegschaal door de supermarkt loopt. Omdat regulering traag is, en sancties symbolisch. En omdat de grote spelers – Unilever, Reckitt, Mondelez – weten dat consumenten uiteindelijk kiezen voor gemak, niet voor rechtvaardigheid.
Maar hier ligt de hypocrisie: bedrijven die zichzelf positioneren als duurzaam, inclusief, transparant, zijn dezelfden die stiekem de inhoud van hun producten verkleinen. Duurzaamheid wordt dan een façade, een sticker op een krimpende verpakking. En de consument betaalt – letterlijk – voor de illusie.
De oplossing? Niet meer klachten, niet meer waarschuwingen. Maar transparantie die pijn doet. Standaardvermelding van prijs per kilo of liter op alle prijsaanduidingen. Automatische vergelijking in apps. En een wet die krimp boven 5% onder arbitrage stelt. Want zolang de markt niet straft, blijft de industrie stelen – zachtjes, netjes, en met een glimlach.
Maar wees realistisch: zolang de cijfers kloppen en de aandelen stijgen, is krimpflatie geen misdaad. Het is gewoon goed zakendoen. En dat is precies wat zo weerzinwekkend is.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business