Kromkommer Capital uit Utrecht

Een kar met boerenkool op een stationsplein. Een paar kromme komkommers, een appel met een deuk. En daarvoor staan mensen in een rij, alsof het een limited edition Rolex betreft. Het No Waste Army-initiatief op Utrecht Centraal is geen voedselactie – het is een mediagebeurtenis vermomd als maatschappelijke zorg.
Want laten we duidelijk zijn: als je tussen spoor 18 en 19 een appel verkoopt die elders als afval wordt gezien, dan is de waarde niet in de vrucht, maar in de storytelling. De echte winst zit niet in de omzet per krop sla, maar in de PR-omzet per socialmediapost. De echte klant is niet degene die een kromkomkommer koopt, maar degene die dat ziet en denkt: *Wat een mooi initiatief, zo’n groene held.*
Maar waar is de schaal in dit plattelandsdrama? De cijfers zijn schamel. Een paar honderd kilo ‘restgroente’ per week, verhandeld tegen een fractie van de reguliere prijs. Geen sprake van economische relevantie, eerder een feelgood-exhibitie voor de pasklare polderburger. Want wie doet dit eigenlijk? Een groep idealisten met een kar en een missie, terwijl de echte voedselverspilling zich afspeelt in logistieke ketens, supermarktkeuzes en distributiemodellen die niemand durft aan te pakken.
De waarheid? Dit is geen oplossing. Het is een signaal. En een zwak signaal nog. Want zolang Albert Heijn een appel met een deuk uit de schappen haalt omdat ‘de klant dat niet wil’, zul je op het station geen revolutie zien. Je ziet theater. Goedbedoeld, ja. Maar theater.
En wie profiteert? De organisatie zelf. De naam ‘No Waste Army’ klinkt als een guerrilla-eenheid, maar het is eerder een brandingmachine. De donaties stromen binnen, de media roept ‘briljant’, en niemand stelt de harde vraag: wat is de ROI van een kromkomkommer?
Ik zeg het maar even hardop: als dit de top is van wat Nederlandse innovatie oplevert in de strijd tegen voedselverspilling, dan zitten we diep in de middenklasse-illusie. Geen schaal, geen winst, geen impact. Alleen een kar, een paar hashs en een hoop goedbedoeld gepruts.
Er is niets heroïsch aan inefficiëntie. En niets duurzaams aan onrendabel.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business