Sophie van der Schaft trekt het zakdoekje

De geur van brandende koffiedik en vage voorspellingen hangt weer in de lucht. Alsof Nederland écht wacht op een nieuwe zieneres met een bloemenjurk en een trauma uit de vroege jaren negentig. Maar goed, het is bekend: Sophie van der Schaft opent het circus van Koffiedik Kijken 2027. Eerste spreker. Grootste eer, zullen zij zeggen. Ik zeg: grootste risico.
Want wat verkoopt men hier eigenlijk? Een show met een vrouw die in een kopje kijkt alsof het een crystal ball is, terwijl de echte kristallen natuurlijk in de boardroom liggen – waar de reclamebudgetten worden verdeeld. RTL rolt het tapijt uit, de sociale media gonzen, en iedereen doet of het cultuur is. Maar dit is geen Renaissance, dit is regressie. Een geïnstitutionaliseerde vorm van tijdverspilling, verpakt in esoterisch zijde.
Sophie van der Schaft? Een naam die klinkt alsof ze is gecast voor een psychodrama van de VPRO, maar dan met minder intellect en meer aura’s. Ze claimt helderziendheid, ik claim dat haar ROI nog onder nul ligt. En toch krijgt ze de prime plek. Waarom? Omdat het plegen van intellectuele zedendelinquentie in Nederland nog steeds goed scoort in de kijkcijfers. Mensen willen geen waarheid, ze willen warme woorden met een vleugje mystiek – en dat is precies waar het om draait.
De economie achter dit alles is simpel: angst verkoopt. Onzekerheid verkoopt. Een beetje hoop met een vleugje fatalisme verkoopt het best. En dus schuift RTL haar pionnen op het schaakbord: eerst de emotionele intro, dan de vage profetieën, en als klap op de vuurpijp: een merchandisecampagne. Want natuurlijk komt er een boek. En een podcast. En een workshop in Utrecht waar je €99 betaalt om in een kop thee te staren terwijl Sophie fluistert dat je grootmoeder nog iets wilde zeggen.
Maar wie profiteert? Niet de kijker. Niet de waarheid. Zeker niet de rede. Nee, de winnaars zitten in de mediahuizen, de adverteerders die campagnes schakelen op “spirituele zoektocht”, en de contentmachines die deze flauwekul jaarlijks opnieuw uitgraven alsof het een archeologische vondst is.
Koffiedik Kijken keert terug, en met Sophie van der Schaft op het podium is de boodschap duidelijk: intellect is out, intuïtie is in – zolang het maar niet op rekeningen uitkomt. De show gaat door, want het publiek betaalt, letterlijk en figuurlijk, voor de illusie.
De vraag is niet of Sophie iets voorspelt. De vraag is of iemand nog durft te zeggen dat de koning naakt is – of we allemaal gewoon meedrinken uit het kopje.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business