Weet je wat het is? Je zit zo te kniezen over een of andere discussie op tv, en dan denk je: o jee, ik had beter mijn mond kunnen houden. Dat overkomt de beste. Mark Koster ook. Die zat vorige week nog lekker te debatteren met Victor Vlam, en nu zegt hij: “Dat was niet aardig van me.”
Het begon allemaal met een studiereis. Victor was terug van Israël, hele serieuze trip, georganiseerd door wie dan ook, en begon erover te praten. En Mark? Die vond het blijkbaar niet zo netjes hoe Victor daarover deed. Dus ging hij er flink tegenaan. Klein maken, scherp zijn, de een zegt dit, de ander zegt dat. Zo gaat dat nu eenmaal in zo’n debatprogramma. Maar blijkbaar ging het te ver.
Want nu komt Mark terug. Niet met een grote verklaring, niet met een drama, maar gewoon: “Ja, ik had beter kunnen doen.” Geen schreeuwen, geen rechthebben. Gewoon: dit was onaardig. En dat zegt wat. In een wereld waar iedereen altijd gelijk moet hebben, zegt één man: ik had beter kunnen luisteren.
Ik snap het wel. Je zit daar voor de camera, je moet iets zeggen, je wilt scherp zijn, je wilt niet zwak overkomen. Maar soms is het juist sterk om te zeggen: ik heb me vergist. Zeker als je elke dag in beeld bent. Dan is zo’n moment van nederigheid eigenlijk een kleine overwinning.
En Victor? Die zegt niks. Of nou ja, hij zegt vast wel wat, maar het staat er niet. Misschien denkt hij: prima, fijn dat hij het zegt. Of misschien denkt hij: eindelijk. Weet ik veel. Maar het is in elk geval geen haat. Het is gewoon televisie. Mensen die praten. Soms te hard. Soms te snel. Maar af en toe ook gewoon eerlijk.
En dat is het eigenlijk. In al die lawaaierige programma’s, al die kabels vol meningen, is het fijn als iemand zegt: ik had beter moeten weten. Niet omdat hij bang is voor de krant, maar omdat hij het zelf voelt. Dat is geen zwakte. Dat is gewoon mens zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘