Je ziet het zo vaak: een BN’er met een glimlach, alsof-ie toevallig net in beeld liep. Maar deze foto van Humberto Tan en zijn zwangere vriendin Elise Rodenburg? Die ziet eruit alsof iemand heeft gezegd: “Hé, blijf even staan, daar, met die lantaarnpaal op de achtergrond, heel Amsterdamse sfeer.” En dan op de cover van Story. Toevallig? Misschien. Maar iemand die echt niet wil worden gezien, loopt niet zo langzaam door de regen.
Er wordt gefluisterd dat Humberto niet echt dol is op de paparazzi. “Hij is niet echt dol op ons,” zeggen zij. Maar dan toevallig net wél op de cover? Vreemd. Alsof je zegt: “Ik haat feestjes,” maar elke keer toch op de foto staat bij de aperitief.
Ik zeg niet dat-ie het zelf heeft geregeld. Maar stel: je weet dat ze staan te wachten. Je kunt wegduiken. Of je kunt… niet wegduiken. Dan is de boodschap: ik ben er, kijk maar. Mooi, zwanger vriendin, mooie jas, mooie stad. Een beetje zoals een kerststal die je bewust schuin op het venster zet.
Maar goed, misschien is het gewoon toeval. Misschien was de koffie gewoon op en moest hij naar buiten. En stond de fotograaf daar, met zijn telelens en zijn hoop op een klik. En besloot Humberto: laat maar zitten, ik loop gewoon door. Met een glimlach. Of zonder. Maar wel op tijd voor de droogkast.
Het gaat uiteindelijk niet om de foto. Het gaat om de vraag: wil je gezien worden of niet? En als je wel wilt, is het geen paparazzifoto meer. Dan is het marketing. En als je dat niet wilt, dan loop je een steeg in. Of je belt een taxi.
Maar ja. Dan mis je de lantaarnpaal. En de sfeer. En de cover.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘