Eén jongen, honderd vragen, nul kijkcijfers. Zo ongeveer voelt het als je kijkt naar wat er gebeurt met Eén tegen 100. Vroeger: spannend. Nu: slap. En iedereen wijst met een dikke vinger naar Buddy Vedder. Alsof hij alleen de schuld heeft. Alsof het niet ook een beetje om de tijd gaat. De tijd, ja. Die is veranderd. Toen Caroline Tensen begon, had je nog geen TikTok. Nu moet een quiz spannend zijn in 15 seconden. Of het is alweer voorbij.
Ik zeg niet dat Buddy niets fout doet. Zijn glimlach is alsof iemand hem betaalt per tand. Te veel, te snel, te weinig écht. Maar hou nou eens op met de jongen af te kraken. Hij doet wat hem wordt opgedragen. Lachen, klappen, zeggen dat iedereen geweldig is. Alsof hij een cheerleader is zonder team.
Caroline zit er al 26 jaar. 26 jaar! Dat is langer dan sommige mensen getrouwd zijn. Langer dan mijn afstandsbediening werkt. En nu? Nu wordt ze misschien weggeveegd omdat de cijfers zakken. Alsof kijkcijfers het enige zijn wat telt. Alsof herkenning niets waard is. Alsof loyaliteit niets zegt.
Maar ja. Zo gaat dat. Nieuw is beter. Jonger is beter. Snel is beter. Tot het niet meer snel genoeg gaat. Dan is er weer een ander. Iemand die nog sneller lacht. Nog harder klapt. Nog niks weet van vroeger.
Ik zeg niet dat alles moet blijven zoals het is. Maar moet het nou meteen kapot? Moet Caroline weg omdat de tijd verandert? Of kunnen we niet gewoon een keer rustig kijken of het misschien de vorm is die moet veranderen, en niet de vrouw?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘