Er was eens een man die dacht dat hij de baas was op een krant. Maar nee, het was een podcast. En ook daar was hij niet de baas. Want plots: stilte. Geen Johan Derksen. Geen Henk Kuipers. Alsof iemand het geluid had uitgezet tijdens een spannende aflevering van ‘Wie is de Mol?’, maar dan zonder mol.
Het begon met een telefoontje. Of misschien een mail. Of gewoon een blik over het hekje van de redactie. John van den Heuvel, bekend van alles wat niet bij de Telegraaf hoort, zou gezegd hebben: “Nee, hè, niet weer die twee.” En toen? Toen zei de Telegraaf: “Oké, jij wint.”
Alsof je bij de kapper bent en de buurman roept: “Geen krul in de puntjes, hoor!” En de kapper zegt: “Natuurlijk niet, meneer Van den Heuvel.” Bizar. Want Johan Derksen is geen krul, hij is een instelling. Zoals stroopwafels. Of het feit dat het altijd regent tijdens Koningsdag.
Waarom? Omdat er blijkbaar iemand is die vindt dat hij meer mag zeggen dan anderen. En niet via een column, niet via een interview, maar via een telefoontje achter gesloten deuren. Geen debat. Geen discussie. Gewoon: “Haal het weg.” En dan gehoorzaamt de krant. Alsof het een schooljongen is die bang is voor de leraar.
Maar wie kijkt er nu eigenlijk uit het raam? De lezer. Die denkt: ik koop De Telegraaf voor nieuws. Niet voor wie er wel of niet mag praten. En Johan Derksen praat graag. Soms te veel. Soms te hard. Maar daar houdt Nederland van. Niet van de stilte.
Stilte is voor bij begrafenissen en als de afstandsbediening lege batterijen heeft. Niet voor een podcast met twee mannen die al jaren zeggen wat ze denken. Ook al denken anderen: “Kunnen jullie ophouden?”
De vraag is niet of Johan Derksen te ver gaat. De vraag is waarom een krant zich laat sturen door iemand die er niet werkt. Is dat journalistiek? Of is dat buitenspel?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘