Weet je wat grappig is? Johan Derksen, die altijd zo stoer doet achter de talkshowtafel, zegt nu dat Wilfred Genee zich moet schamen. Niet omdat hij te veel zei, maar omdat hij niks wil zeggen. Ironisch, hè? Alsof wij allemaal elke ochtend klaarstaan om over ons hart te klagen bij de koffie.
Wilfred zat net als wij allemaal op de praatstoel. En net als wij allemaal zei hij dingen. Over zijn werk, over zijn leven, over zijn gevoel. En nu is hij boos. Niet op de vragen, maar op de manier waarop. Alsof iemand hem heeft bedrogen met een kop thee.
Maar Johan ziet dat anders. Hij zegt: “Jij hebt zelf alles verteld, nu mag je niet boos zijn als mensen het serieus nemen.” En hij heeft een punt. Of eigenlijk: hij heeft een spiegel. En die houdt-ie voor Wilfreds gezicht.
Want Jaimie Vaes deed precies hetzelfde. Openhartig. Emoties. Tranen. En toen? Toen vond ze het blijkbaar toch te veel. Weg met de microfoon, dicht met de deur. En nu zegt Wilfred: “Schande!” Alsof hij zelf nooit spijt heeft van een zin.
Maar wij snappen het wel, hoor. Je denkt: ik ben sterk, ik deel, ik ben transparant. En dan komt de volgende dag, en je voelt je kaal. Alsof iedereen naar je ondergoed kijkt terwijl je alleen je jas wilde laten zien.
Het is niet makkelijk, die balans tussen open zijn en jezelf beschermen. Zeker niet als je beroemd bent. Dan is elk woord een uitspraak, elke zucht een statement. En als je dan terugkrabbelt, roept iemand als Johan: “Hypocriet!”
Maar weet je wat ook hypocriet is? Dat wij dit allemaal lezen op de bank, met een kruimeldief in onze broek, en denken: “Arme Wilfred.” Of: “Domme Jaimie.” Terwijl wij zelf de eerste zijn die huilen bij een reclame van een hond met een rugzak.
Dus misschien is de les hier: wees niet zo streng. Voor Wilfred, voor Jaimie, voor onszelf. We zijn gewoon mensen. Met gevoel. En soms een beetje te veel woorden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘