Een klant denkt aan Lidl terwijl hij bij Aldi staat. Dat is geen vergissing, dat is een structurele mislukking. De commercial met Alex, de glimlachende medewerker die zogenaamd ‘de mens achter de schap’ belichaamt, was bedoeld als emotionele ankerlijn in de race om de kerstkoopkracht. Maar emotie is geen strategie – en zeker niet als je budget uitgeeft aan een spot die niemand onthoudt.
Het onderzoek van Behavio? Lees het tussen de regels: de kijker registreert Alex, maar niet het merk. Dat is als een topmodel inhuren voor een product dat je niet benoemt. Je verkoopt sfeer, terwijl de concurrent de markt opslokt met prijs, schaal en herkenning. En Lidl? Die hoeft amper iets te doen. Zij profiteren van automatische associatie, van gewoonte, van dominantie in de mentale supermarkt.
Aldi investeert in warmte, in ‘mensen’, in ‘zin’. Alsof de Nederlandse huisvrouw wacht op een glimlach van een collega van de afdeling kerststol toen ze net 2,99 euro spaarde. Laat de psychologiestudenten maar dromen van betekenisvolle merkervaringen. In de retail is het simpel: herkenbaarheid wint. Herhaling wint. Prijs wint. En wie het langst en hardst schreeuwt, wint de aandacht – zelfs als het stil is.
Alex mag dan een fijne jongen zijn, maar hij is geen merkstrategie. Hij is een decorstuk in een campagne die denkt dat authenticiteit kan compenseren voor gebrek aan scherp. Terwijl Lidl in de achtergrond de markt veroverde met een vaste lay-out, vaste prijzen en een vaste plek in het hoofd van de consument. Aldi zocht de ziel van de klant, Lidl pakte zijn portemonnee.
De les? Geen enkele commercial redt een zwakke positionering. En geen enkele glimlach vervangt een sterke ROI. Als je denkt dat een gezicht wint van een logo, ben je al verloren.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Lidl wint van Aldi
Share with friends:
