Soms denk ik: ik snap de media. Dan lees ik iets en denk: nee, ik snap er niets van. Lisette Wellens stopt bij Goedemorgen Nederland. Dat is al vervelend genoeg – want weet je wie er vroeg opstaat voor een glimlach? Juist. Mensen met een missie. Of een koffieverslaving. Maar wat me echt wakker houdt: ze stopt zonder nieuwe baan. Geen nieuwe show. Geen nieuwe zender. Geen nieuwe stapel scripts op haar keukentafel. Niks.
Ik zit hier met mijn mok koffie, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom? Niet: waarom stopt ze? (Daar heb je altijd redenen voor. Soms zijn die groot. Soms is het gewoon tijd.) Maar: waarom vertrek je uit een vaste functie zonder iets in huis? In deze tijd? Met al die zenders die schreeuwen om presentatoren? Met al die programma’s die omvallen van de content?
Het voelt als de deur uit lopen zonder jas. Of als je laatste koekje opeten zonder plan voor de volgende pak. Lisette was een gezicht. Een stem. Een vaste plek in het ochtendritueel van duizenden. En nu? Nu is het: dag, doei, bedankt, tot nooit meer?
Ik hoor al: Carla, jij snapt niets van carrières. Misschien. Maar ik snap wel dat je in deze wereld niet zomaar loslaat zonder iets vast in je hand. Zeker niet als je naam op de aftiteling staat.
Toch. Er is iets moois in dit vertrek. Het is onveilig. Het is dapper. Het is alsof ze zegt: ik vertrouw het leven. En dat, lieve media, is ook een kracht. Al lijkt het op dit moment meer op een gok dan een plan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘