Er was een tijd dat je als vrouw alleen thuis kon zitten met een glas wijn en de gedachte: misschien word ik wel gekoppeld aan een vreemde voor de camera. Nu? Nu zit je met je telefoon, je swipet, je lacht, je sluit je profiel weer. En de redactie van Married At First Sight zit met lege formulieren.
Angela de Jong, altijd goed voor een scherpe opmerking vanaf de bank, zegt het maar gewoon: misschien zijn er gewoon geen vrouwen meer die zin hebben in een vreemde man die op tv trouwt met een ander vreemd mens. En dan bedoel ik niet “geen zin”, maar echt: nul interesse. Alsof je iemand vraagt of hij nog een keer naar een IKEA-woonkamer wil kijken. “Nee, dank je, ik heb genoeg lege kasten in mijn leven.”
Carlo Boszhard, de man die glamour ziet in chaos, heeft voorlopig geen nieuw seizoen. Niet omdat het slecht ging – integendeel, het was goed bekeken – maar omdat de dames niet meer komen opdagen. Alsof je een feestje organiseert en alleen de cateraar komt. “Waar is iedereen?” “Geen idee, maar de chips zijn wel op.”
Misschien is het tijd voor een gayseizoen. Serieus, waarom niet? Meer diversiteit, minder clichés, en vooral: meer kans dat mensen echt iets zoeken. En niet alleen een plekje in de zon met een trouwring van plastic.
Maar nee, het punt is niet dat vrouwen tegenwoordig zo onafhankelijk zijn dat ze geen zin hebben in een vreemde man met een camera in zijn gezicht. Het punt is dat iedereen inmiddels weet hoe het werkt. Je ziet de filmpjes, je kent de trucs, je weet dat het einde altijd hetzelfde is: tranen, drama, en een scheiding die net iets te laat komt. Wie wil dat nou nog?
Misschien is de echte liefde gewoon saai. Maar gelukkig. En dat past niet in een prime-time-programma.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘