Ik zet de tv aan. Kop koffie in de hand. Zien Martien en Erica glimlachen. Leuk, denk ik. Tot ik hoor: ze mogen niet zeggen wat ze denken. Omdat het niet past bij RTL. Wat nou? Sinds wanneer is televisie een mondkapje?
Huub Stapel roept het van de daken: ‘Wegwezen!’ En hij heeft een punt. Niet omdat ik het met die politieke mening eens ben. Maar omdat het gaat om het recht om iets te zeggen. Zelfs als het raar klinkt. Zelfs als je erbij rilt.
Maar goed, RTL is geen clubhuis. Het is een zender. Die kijkt naar kijkcijfers. En naar wie er boos wordt. Dus snijden ze scherp. Weg met de meningen die stoten. Binnen. Lachen. Buiten. Zwijgen.
Martien en Erica zijn geen politici. Ze zijn tv-mensen. Van de soep tot de sieraden. Maar nu ineens mogen ze niet praten? Alsof je een vogel in een kooi zet en dan verwacht dat-ie zingt over vrije vlucht.
Ik snap het wel, hoor. RTL wil rust. Geen relletjes. Maar als je twee mensen haalt die altijd luid en duidelijk zijn, dan mag je niet schrikken van geluid. Dan moet je kiezen: of je houdt ze in, of je laat ze gaan.
Maar nu? Nu is het: ‘Zeg dit niet, denk dat niet.’ En dan? Dan wordt het saai. Dan word je een pop. Geen mens meer.
Dus ja, Huub heeft gelijk. Als je moet zwijgen, ga dan weg. Want waarom blijf je bij een plek die je stem afsluit?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
