Ik zeg het eerlijk: als Jesse Klaver weer op mijn scherm verschijnt, pak ik de afstandsbediening. Niet uit haat, hoor. Maar gewoon, ik heb zin in iets lichts. Een beetje geklets, een mopje, misschien een interview met iemand die niet meteen over klimaat of crisis begint. Maar nee. Daar is-ie weer. Jesse. Met die ogen. Die stem. Dat haar. Alsof hij net uit een windtunnel komt.
SBS 6 denkt blijkbaar: politiek is entertainment. En misschien is dat ook wel zo. Maar moet je dan elke week dezelfde gast uitnodigen? Alsof het een soap is. “Vandaag Inside: De Jesse Klaver Editie”. Volgende week: Jesse praat over groen. En de week daarna: Jesse praat over het weer. En de week daarna: Jesse praat over zijn ontbijt.
Maar goed, ik hoor het al. Er zijn mensen die het geweldig vinden. Zij kijken niet voor de lol, maar voor de boodschap. Zij willen weten wat hij denkt. Of hij koffie drinkt of thee. Of hij biologisch eet. Of hij ook bang is voor de toekomst.
Maar ik? Ik wil gewoon weten of er nog iets leuks op tv komt. Niet altijd maar die ene man met de serieuze blik. Alsof de wereld op zijn schouders rust. Terwijl ik gewoon op de bank lig met een zak chips.
En dan die reacties. “Ik sla over!” schreeuwt iemand in de comments. “Niet weer die man.” Een ander zegt: “Geef eens iemand anders een kans.” Alsof Jesse het enige mens is dat mag praten. Alsof er geen andere meningen bestaan. Alsof er geen andere kleuren zijn dan groen.
Maar ja. SBS 6 weet wat werkt. En blijkbaar is dat Jesse. Of misschien is het gewoon makkelijk. Bel je gast op, zet de camera aan, en laat hem praten. Geen risico. Geen gekke vragen. Gewoon: “Jesse, hoe voel je je vandaag?” En dan begint-ie. Over klimaat. Over hoop. Over de toekomst.
Maar ik? Ik zet ‘m uit. Of ik switch naar RTL. Of ik maak thee. Of ik bel mijn moeder. Want soms is het genoeg om gewoon te praten over het weer. Zonder dat iemand er een missie van maakt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘