Natuur herstelt zich niet

Het wordt tijd dat milieubewegingen stoppen met hun zelfbedienende rouwspelletjes. WWF, ooit het pareltje van de natuurbescherming, sleept zich al jaren voort als een uitgehongerde luipaard langs de savanne van de nonprofit-sector. Jarenlang verloor het merk donateurs, vertrouwen, impact – en vooral: focus. Nu roept men ‘Support de Comeback’? Alsof de natuur een middelbare man is die terugvecht met een retrojack en een membership bij Basic-Fit.
De cijfers vertellen een zorgwekkende, maar vooral schamel verhaal. Sinds 2018 is het aantal actieve donateurs van WWF-NL met bijna 40 procent gekrompen. Geen emotionele oproep, geen panda-emoji, geen ‘reddingsactie van het laarsje’ kon die neergaande lijn keren. Waarom? Omdat het merk zich jarenlang bezighield met symbolische politiek, virtuele troost en campagnes die gericht waren op het geruststellen van guilty white urbanites, niet op het verhogen van effectiviteit. Het rendement van een donatie? Onzichtbaar. De ROI van een campagne? Onmeetbaar. In de echte economie zou zo’n organisatie allang zijn opgekocht of geflipt.
Maar dan nu dit: ‘Support de Comeback’. Alsof de natuur een Netflix-serie is die na twee seizoenen wordt hernieuwd voor een laatste kans op relevantheden. De veerkracht van de natuur als centraal thema? Mooi. Maar veerkracht is geen strategie, het is een hoop. En hopen is geen businessmodel. De natuur herstelt zich niet vanzelf – zeker niet als de herstellers zelf uitgeput raken. Wat WWF nu nodig heeft, is geen emotionele comebacktour, maar een harde herstructurering: schaalvergroting, merkvernieuwing met prikkel, en een donatiepropositie die je niet op een yogamatin, maar in een boardroom verkoopt.
De vraag is niet of de natuur terugkomt. De vraag is of WWF dat overleeft. En daarvoor moet je stoppen met janken over biodiversiteit en beginnen met scoren op resultaat. Anders wordt de comeback een requiem in pasteltinten.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business