Weet je wat ik nooit snap? Dat mensen nog serieus naar Goede Tijden Slechte Tijden kijken. Ik bedoel, ik zet het ook af zodra de eerste zin valt. Alsof iemand met een script in z’n handen staat te schreeuwen: “Nu moet je huilen!” Bah.
Olcay Gulsen snapt het ook niet. En zij zegt het hardop. Geen sorry, geen “tja, smaak is smaak”. Nee, zij kotst er bijna van. Letterlijk. Of in ieder geval figuurlijk. En ik denk: eindelijk iemand die het zegt.
Want serieus, GTST? Om 8 uur ’s avonds? Op een zender die ook documentaires over klimaatverandering zou kunnen uitzenden? In plaats van drie generaties die huilen om een fietsdief of een verloren lunchpakket?
Ik snap wel dat mensen er gek op zijn. Mijn tante kijkt er al 30 jaar naar. Zegt dat ze “de familie mist” als er een week geen aflevering is. Maar mist ze nou echt de familie, of mist ze gewoon een excuus om de afstandsbediening vast te houden en niks te doen?
Acteertalent? Nee. Het is meer een kruising tussen een toneelcursus voor beginners en een middelbare school musical waar de docent ziek is. En toch: miljoenen kijken. Iedere dag. Alsof het een verplicht schoolvak is: “Vandaag: les in onrealistische emotie.”
Maar wees eerlijk: waarom zou je GTST stoppen als het zoveel kijkt? Het is als een vieze snack. Je weet dat het niet goed is, maar je blijft dooreten.
Alleen Olcay durft te zeggen: “Nee, dit is niet goed.” En daarom mag ik haar. Ze is de moeder die de koekjestrommel dichtdoet en zegt: “Nee, kind, dit is niet gezond.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘