Zeg, ik zit hier met mijn thee. De zon schijnt, de was draait, en dan lees ik dat Lone van Roosendaal weer eens flink aan het woord is geweest. Over De Bondgenoten. Over GTST. Over ‘nare televisie’. Alsof we het over een vervelende buurman hebben die te hard zijn muziek draait.
Maar hoor, ik snap het wel. Lone speelt al langer in Goede Tijden Slechte Tijden dan ik mijn sokken uit mijn la haal. Ze is daar zo’n beetje familie. Je kent haar gezicht, je kent haar zorgen, je kent haar kapsel van 1998 dat wonderlijk genoeg nog steeds staat. En nu komt er ineens een nieuwe serie langs, De Bondgenoten, die betere kijkcijfers pakt? Dan voel je je toch een beetje buitenspel gezet. Alsof je de hele avond kookt en iemand zegt: ‘Lekker, maar ik had liever pizza.’
Maar ‘nare televisie’? Kom op. Het is gewoon een andere smaak. Alsof je je hele leven pindakaas eet en dan zegt: ‘Olijven? Dat is viezig.’ Nee hoor, het is gewoon anders. En ja, misschien is De Bondgenoten wat harder, strakker, met meer gevaar en minder tuinfeesten. Maar is dat nou zo erg? Of is het gewoon dat we allemaal een beetje jaloers worden als iemand anders de aandacht krijgt?
Ik zeg niet dat GTST moet stoppen. Integendeel. Maar misschien is het tijd om te accepteren dat niet alles voor altijd nummer één kan blijven. Net zoals mijn favoriete broek ooit te klein werd. Het hoort erbij.
En als Lone echt zo trots is op haar serie, dan laat ze dat zien met nieuwe ideeën, niet met uithalen. Want trots is niet schelden op de concurrent. Trots is: ‘We gaan harder werken.’
Maar goed, ik zeg het vanaf de bank, met een koud kopje thee en een afstandsbediening die nooit doet wat ik wil.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘