Weer een tv-programma dat verdwijnt alsof het nooit is gebeurd. Ranking the Stars, dat gekke gebeuren met beroemdheden die moesten zingen en dansen alsof ze twintig jaar jonger waren. Paul de Leeuw, de man met de snelle opmerking en de langste ervaring in het vak, laat weten dat het publiek heeft gesproken. En het publiek zei: nee dank je.
Ik snap het wel. Je ziet zo’n promo: een oudere acteur in een strak pak, zweet op het voorhoofd, roept ‘Ik geef alles!’ En dan denk je: lieverd, ga zitten, drink wat thee. Maar nee. Ze springen, draaien, zingen over liefde terwijl hun heupen al jaren om een dokter schreeuwen.
Paul schrijft het af als ‘gênant’. Alsof hij per ongeluk in een roze jurk op tv stond. Maar hoor, het was zijn idee. Of toch niet? Misschien was het gewoon weer een idee van iemand achter een whiteboard met te veel koffie. “We moeten iets met sterren! En dansen! En ranking!”
Maar het publiek is niet gek. We kijken graag naar gekke dingen, maar niet als het pijnlijk is. Dan blijf je liever bij je eigen afstandsbediening, een pak chips en een serie waarin niemand valt tijdens een paso doble.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘