Poppe van Pelt schiet vakantie door

Een man met 65 virtuele adviseurs die allemaal tegelijk ‘nee’ zeggen. Dat is geen brainstorm, dat is een digitale lynchpartij. Poppe van Pelt, de creatieve reclamesniper uit de Amsterdamse Pijp, heeft nu dus een eigen AI-raad van bestuur, compleet met cynische marketeer, neurotische strateg, en een AI-versie van Paul van Dyk die alleen ‘meevoert’ zegt in Duitse nasale klank. Maar laat ik je iets vertellen: als je 65 stemmen nodig hebt om tot een besluit te komen, dan heb je geen innovatieplatform, je hebt een managementziekte.
De kern van zijn circus? Een poging om menselijke besluitvorming te ‘verbeteren’ door haar te vervangen door gevoelloze, gevoed door algoritmen die zijn getraind op pitchdecks uit 2017. Alsof het menselijk oordeel faalt omdat het te emotioneel is – terwijl de realiteit is dat het faalt door gebrek aan doortraptheid, aan lef, aan haat. Wat wij nodig hebben, is geen AI die tegenwerkt, maar een die weet wanneer te zwijgen. Of beter: wanneer te liegen. Want in de media-industrie is eerlijkheid geen waarde, het is een verzuim.
Van Pelt denkt dat hij een systeem bouwt dat menselijke blunders voorkomt. Wat hij in werkelijkheid bouwt, is een digitale polder, waarin elke input wordt gecompenseerd door een tegeninput, en uiteindelijk niets doorgaat. Zijn AI’s ‘spreken expres tegen’ – alsof weerstand automatisch kwaliteit garandeert. Alsof een pitch niet juist moet worden verwoest door iemand met een visie, in plaats van een cluster van virtuele negatieve Peters.
En dan die ROI. Want waar is de opbrengst? Waar is de schaalbaarheid? Hij investeert in een infrastructuur van digitale twijfelaars, terwijl RTL al jaren met één hand de markt domineert via Videoland en een paar goed geplaatste schele blikken van Linda de Mol. Prime Video haalt gewoon Hollywood uit de kast en wint. En deze man bouwt een AI-tribuun van 65 stemmen die net zo relevant zijn als de focusgroep in een NS-perron.
De toekomst van media ligt niet in het vertragen van creativiteit, maar in het versnellen van uitvoering. In het durven. In het negeren van de 64ste adviseur die zegt: “Maar is dit wel toekomstgericht?” Nee, sukkel. Het is gewoon goed.
Mocht Van Pelt écht iets willen bouwen dat schaalt, dan start hij met vijf mensen, één fles J&B, en een deadline van drie uur. Dan pas krijg je iets wat ademt. Maar nee. Hij kiest voor de digitale versie van een overvolle vergaderzaal. Waar iedereen mag meedenken. Wat een nachtmerrie.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business