Ik zat van de week te luieren met een kop thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wat zou ik doen als iemand mij op de radio vraagt over mijn man? Nou, als het over Wilfred Genee gaat, dan zeg ik: stop. Alsjeblieft niet.
Want Lili Genee kreeg weer eens vragen over Wilfred. En haar antwoord? “Het is nogal toxisch.” Alsof ze een kop koffie inschonk en er per ongeluk een spin in zat. Niet geschreeuwd, niet dramatisch – gewoon: nee, dit pak ik niet aan.
Jarenlang wordt er gespeculeerd over hun huwelijk. Vreemdgaan, geheimen, spanning. Alsof het een serie is op Videoland. Maar Lili is geen personage. Ze is een vrouw die gewoon haar leven leidt. En als de radio haar vraagt hoe het met Wilfred gaat, dan zegt ze: “Nee, daar ga ik niet over praten.” En terecht.
Waarom moet een vrouw altijd uitleggen hoe het zit met haar man? Alsof haar waarde hangt aan een huwelijk dat misschien of misschien niet goed gaat? Alsof wij, de kijkers, recht hebben op haar pijn of haar stilzwijgen?
Ik snap de nieuwsgierigheid. Wilfred is bekend. Lili ook. Maar bekend zijn betekent niet alles moeten delen. Soms is “het is toxisch” genoeg. Dan is het genoeg geweest. Dan zet je de afstandsbediening neer en zeg je: ik kijk niet meer mee.
En ik? Ik zet de tv uit. En drink mijn thee op.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘