Eén keer per week zit ik met een kop thee voor de buis. Dan denk ik: wat kijk ik nou? En dan zie ik Sam van Royen. Weer. Altijd weer. En dan denk ik: o ja, daar is-ie weer. De zoon van Heleen. Alsof dat genoeg is.
Tina Nijkamp, die weet wat ze zegt. Ze zegt: ‘Irritant.’ En niet zachtjes. Nee, hardop. In Vandaag Inside. Dus het is serieus. Geen gefluister achter de koffieautomaat. Maar een uitgesproken mening. En die gaat: Sam van Royen is overdreven.
Ik snap het. Ik snap waarom. Het Oranje Café, dat is het dieptepunt. Echt waar. Alsof iedereen denkt: als we maar lachen, dan is het goed. Maar het is niet goed. Het is lawaai. En Sam staat daar middenin. Met zijn energie. Zijn mening. Zijn aanwezigheid. Alsof hij heeft geboekt.
Maar waarom is hij er? Omdat hij kan praten? Omdat hij een naam heeft? Of omdat SBS 6 denkt: als we de zoon van Heleen nemen, dan kijkt Nederland mee?
Tina Nijkamp zegt nee. En ik denk: eindelijk. Iemand die zegt wat iedereen denkt. Niet iedereen durft. Maar zij wel. Omdat ze weet hoe media werken. Omdat ze erin zit. Omdat ze geen kind is.
En dan denk ik: waarom is dit zo moeilijk? Waarom vullen we programma’s met mensen die er niet toe doen? Waarom geven we podium aan herhaling? Aan lawaai? Aan namen?
Ik wil geen stilte. Maar ik wil wel inhoud. Iets dat blijft. Niet alleen een gezicht dat terugkomt omdat het bekend is.
Dus: goed gedaan, Tina. Eindelijk iemand die zegt: dit is genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘