René van der Gijp zit ondertussen gewoon weer lekker bij RTL. Marc-Marie Huijbregts niet. En dat is eigenlijk het grappige: wij vinden allemaal dat mensen moeten vergeven, maar niemand zegt wanneer. Na een jaar? Na tien? Of pas als Gert Verhulst een keer per ongeluk zegt: “Sorry, ik dacht dat je een clown was, maar je bent gewoon verdrietig.”
Marc-Marie voelt zich dus nog steeds onveilig. Alsof hij elk moment een mop over zijn moeder krijgt of dat Gert ineens met een trompet komt aanzetten. Terwijl wij hier zitten met onze thee, denken wij: kom op, het is een talkshow. Maar dan bedenk je: ja, maar stel dat jij ooit in een hoekje van een set moet zitten, met een man die denkt dat humor is schreeuwen en wijzen? Dan voel jij je ook niet veilig. Dan pak je je jas en zeg je: “Nee, ik ga naar huis. Ik heb nog een serie op Videoland staan.”
De Tafel van Gert klinkt als een plek waar je terechtkomt als je geen andere opties meer hebt. Alsof je wordt uitgenodigd omdat niemand anders wil komen. En dan moet je daar zitten, terwijl Gert je naam verkeerd uitspreekt en denkt dat een stil moment dramatisch is. Nee, dan blijf jij ook weg. Dan zeg je: “Ik voel me onveilig.” En terecht.
Maar ja, dan zeggen anderen: “Je zit toch niet in Gaza?” Nee, gelukkig niet. Maar onveiligheid is niet altijd vuur en rook. Soms is het gewoon een man met een vreemde bril en een stem die te veel koffie heeft gehad. Dan voel je je klein. Dan wil je weg. En dat is oké. Je hoeft niet elke tafel te aannemen. Zeker niet als het een tafel is waarop alleen ego’s passen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘