Hoe lang kan een mens blijven doen alsof? Ik zat gisteren nog met een kop thee voor de tv, keek een aflevering van die nieuwe soap van Gerard Joling. En op een gegeven moment dacht ik: wacht, is dit echt of speelt mijn brein een grap met me?
Want volgens Hans Klok is het laatste. En hij zegt het hardop. Terwijl ik de aflevering uitzette, dacht ik: misschien heeft-ie gelijk. Het eerste seizoen vond iedereen leuk. Alsof je een goed verhaal kreeg met mensen die echt waren. Maar nu? Alsof iedereen een script vasthoudt en denkt: “Zeg, doen we vandaag weer alsof we boos zijn?”
Hans zegt: “Daar hou ik niet van.” Alsof-ie een stukje kaas terugschuift omdat-ie te oud is. Nuchter. Geen gekke woorden. Gewoon: fake. En weet je wat het gekke is? Hij is geen vreemde. Hij is collega. Hij kent het circus. Hij weet hoe het werkt. En toch zegt hij: “Nee, dit is te veel.”
Ik snap het. Ik kijk ook wel eens naar zo’n programma en denk: waarom lacht iedereen precies op hetzelfde moment? Waarom vallen ze altijd op hetzelfde moment stil? Alsof er een bel gaat in hun hoofd: “Actie! Nu emotioneel worden!”
Gerard Joling wilde misschien laten zien hoe het is in de wereld van de showbizz. Maar nu lijkt het meer op een toneelstuk waar niemand meer gelooft. En Hans Klok, die zelf ook vaak in de schijnwerpers staat, zegt gewoon: “Stop. Het was één seizoen leuk. Meer niet.”
Ik zet mijn thee in de gootsteen en denk: misschien is dat juist het probleem van veel tv vandaag. Niet dat het saai is, maar dat je voelt dat het niet echt is. En mensen zoals Hans zeggen het gewoon. Geen drama. Geen schreeuwen. Gewoon: ik geloof er niet meer in.
En dat zegt veel. Als zelfs degenen die erbij horen zeggen: “Fake”, dan is het welletjes.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘