Een halve minuut. Dat is het. Geen uren, geen dagen, geen weken. Een halve minuut, zei Tina Nijkamp, en dan bedoel je niet de tijd die je hebt om je kerstcadeau te pakken. Nee, dan bedoel je de tijd die nog rest voordat de stopknop wordt ingedrukt.
Renze Klamer zit in de stoel. De stoel van de grote beloften. De stoel waarin je lacht, grapjes maakt, mensen uitnodigt, koffie inschenkt, en hoopt dat iemand blijft kijken. Maar kijkers verdwijnen. Alsof ze de afstandsbediening oppakken en denken: ‘Nee, toch maar niet.’
RTL had hoop. Champagne in de koelkast. Maar niemand heeft het open gemaakt. Want waarom schud je flessen leeg als het feest niet komt?
Er is nog een ieniemienie kansje. Eentje. Zo klein dat je het bijna niet ziet. Zo klein als de kans dat je oma ooit een TikTok-dans leert. Maar het is er.
Misschien is het de kerst. Misschien denken mensen: ‘O, Renze, arme jongen, geef hem nog een kans.’ Of misschien denken ze: ‘Nee, toch maar niet.’
Maar hij zit er nog. In de stoel. Met de glimlach. Met de vragen. Met de hoop. En een halve minuut op de klok.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘