Weet je nog wie Arjen Lubach is? Nee? Dat dacht ik al.
Ik zat gisteren thee te drinken met een vriendin. Ze zette de tv aan. “Wat kijk jij tegenwoordig?” vroeg ik. Ze haalde haar schouders op. “Gewoon, wat er staat.” En toen stond daar ineens Arjen Lubach. Midden in het beeld. Lachend. Iets zeggend over politici. Alsof hij er altijd was geweest. Alsof hij nog steeds iedereen kent.
Maar niemand kijkt meer. Echt niet.
Vroeger? Toen was hij overal. Iedereen praatte erover. “Heb je Arjen gezien?” “Wat vond je van zijn stuk over het kabinet?” Nu zeggen mensen: “Arjen wie?” Of: “O ja, die met het haar?”
Hij zit nog steeds vier avonden per week op RTL 4. Vier avonden! Dat is veel. Alsof het 2017 is. Alsof iedereen nog naar één zender kijkt. Alsof satirici nog iets kunnen veranderen. Maar de kijkcijfers? Die zitten lager dan mijn motivatie op maandagochtend.
En toch doet hij het. Elke dag weer. Alsof het normaal is. Alsof hij niet tegen een muur aan praat. Alsof de camera nog steeds macht heeft.
Maar misschien is dat juist het grappige. Dat hij blijft doen wat hij doet, terwijl de wereld is verdergegaan. Terwijl wij allemaal scrollen, tikken, lachen om filmpjes van katten die van tafels vallen. En hij daar zit, met zijn vaste camera, zijn vaste stoel, zijn vaste ironie.
Is dat moed? Of gewoon gewoonte?
Ik weet het niet. Maar ik vind het bijna bewonderenswaardig. Bijna.
Want stel: je bent nog steeds op tv. Maar bijna niemand kijkt meer. Ben je dan nog echt op tv? Of ben je gewoon alleen in een studio?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘