Er stond een auto. Dat is alles. Geen explosie, geen achtervolging, geen Hollywood-film. Toch klonk het alsof Thom Goderie net ontsnapt was aan een missie van Mission Impossible. “Die was bijna dood!” riep hij. Alsof hij onderuit werd gereden door een gevaarlijke crimineel. Maar nee: het was de chauffeur van Jan Smit. Een man in een bestelbusje. Met een Nederlands kenteken. En een rijbewijs, vermoedelijk.
Bij Vandaag Inside denken ze er anders over. Zij noemen het een storm in een glas water. En ik? Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: was het nou echt zo erg? Of was het gewoon een beetje schrik? Je weet wel, dat moment als je denkt: oeps, ik stond in het verkeerde hokje. Maar dan met een microfoon in de aanslag.
Want laten we eerlijk zijn: als je als shownieuws-verslaggever met een cameraman op pad gaat, dan weet je toch dat het soms druk is? Dat mensen doorrijden? Dat chauffeurs soms moe zijn? Of gewoon: geen zin hebben in een interview? Misschien dacht die man achter het stuur gewoon: hier komt-ie weer, Thom met z’n vragen. En gaf hij gas. Niet uit haat. Niet uit woede. Maar uit vermoeidheid. Uit ‘ik-wil-naar-huis’.
Maar Thom? Die voelt zich aangevallen. Zichtbaar aangeslagen. Alsof hij een held is die net een ramp heeft voorkomen. Terwijl de meeste mensen thuis denken: wacht, er gebeurde niks. Niemand is gewond. Er is geen schade. Behalve misschien aan zijn ego.
Ik zeg niet dat het niets is. Maar ik zeg: hou het even klein. Want als we elk momentje spanning zo groot maken, dan lijkt de media wereld een actiefilm. En dat is-ie niet. Het is eerder een soap. Met thee. En af en toe een busje dat te snel wegrijdt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘