Weet je wat het probleem is met de discussie over veiligheid? Iedereen praat eromheen. Alsof we met een hete aardappel in onze hand zitten. En dan komt Gordon gewoon zeggen wat anderen denken, maar niet durven uitspreken. In Vandaag Inside, tijdens een gesprek over homoveiligheid, houdt hij het eerst vaag. “Het is lastig…” zegt hij, met die typische blik van iemand die weet dat hij op het punt staat een bom te gooien.
Johan Derksen, altijd de onschuldige, vraagt door. “Wat dan?” En dan komt het. “De islam.” Stilte. Je kon een speld horen vallen. Alsof iemand per ongeluk de stop eruit trekt van de kerstboom.
Nu ja, ik zeg niet dat Gordon gelijk heeft. Maar ik zeg ook niet dat hij ongelijk heeft. Wat ik wél zeg: waarom praten we hier eigenlijk niet over? Waarom schuiven we dit onder het tapijt alsof het een vieze sok is? Homoseksualiteit en religie botsen. Dat is zo. En als mensen zich daar onveilig door voelen, dan is dat toch iets om over te praten? Zonder schreeuwen. Zonder beschuldigen. Maar gewoon: hoe zit dat?
Maar nee. In plaats van dat gesprek, krijgen we drama. Iemand zegt iets wat veel mensen denken, en dan is het meteen racisme of haat. Alsof je kritiek op een religie niet mag hebben. Alsof alle moslims automatisch homofobe boeven zijn. Dat is natuurlijk ook niet zo. En juist daarom moet je erover praten. Voorzichtig. Respectvol. Maar wél hardop.
Maar in de media? Nee hoor. Liever een beetje huiverig doen. “O, Gordon, durf je dat wel te zeggen?” Alsof het een vloek is. Terwijl het gewoon een mening is. Of nou ja, een observatie. Of een gevoel. Want dat is het meeste van dit soort dingen: gevoel.
En intussen blijft de vraag hangen: waarom voelen homo’s zich onveilig? En wie mag dat vragen? En wie mag antwoorden? En wie wordt dan meteen afgestraft?
Ik weet het niet. Maar één ding is zeker: als Gordon het niet mag zeggen, wie dan wel?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘