Johan Derksen zit thuis, kijkt naar een YouTube-fragment, en denkt: *hier heb ik geen zin in*. Matthijs van Nieuwkerk praat over ‘schoonheid’, ‘cultuur’, en ‘gevoel’, en Derksen rolt met zijn ogen. “Elitaire, enge zooi,” zegt hij. Alsof hij een spin op zijn arm ziet kruipen. Maar het is geen spin. Het is een man met een microfoon, een beetje licht, en een serieuze blik.
Van Nieuwkerk probeert het diep te maken. Terwijl wij gewoon willen weten: wie won er nou? Wie is er nou blij? En wie moet huilen? Maar nee. Nu gaat het over ‘waarom we iets mooi vinden’. Alsof we na afloop van RTL Boulevard een filosofie-examen moeten doen.
Ik snap Derksen wel. Soms is het gewoon genoeg om te zeggen: “Daar heb ik niks mee.” Je hoeft niet altijd alles te analyseren. Soms wil je gewoon een kop koffie, een presentator die lacht, en een verhaal dat niet voelt alsof je naar de kerk moet.
Maar Van Nieuwkerk wil meer. Hij wil dat we stilstaan. Dat we denken. Dat we niet alleen kijken, maar ook voelen. En dat is juist wat Derksen zo erg vindt. Voelen is voor mietjes, lijkt hij te denken. Echte mannen kijken naar voetbal en lachen om een mop. Niet over ‘schoonheid’ zitten piekeren alsof je op een dakterras in Amsterdam-West staat met een biologische wijn.
Maar weet je wat? Misschien is er ruimte voor allebei. Voor de man die de wereld wil analyseren én voor de man die zegt: “Geef mij maar een wedstrijd en een borrel.” De mediawereld is geen jungle. Het is een woonkamer. En in die woonkamer mag best iemand iets serieus zeggen. Zelfs al vindt een ander het ‘enge zooi’.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘