Weet je wat het ergste is aan een vriendschap die stukloopt? Niet de ruzie zelf, maar dat je later altijd moet doen alsof je het niet ziet. Alsof er niks is. Alsof je gewoon nog steeds samen op vakantie zou kunnen, terwijl je eigenlijk al jaren niets meer tegen elkaar hebt gezegd. En dan komt er ineens een documentaire. En dan moet je kiezen: meedoen of wegkijken.
Gerard Joling koos voor wegkijken. Geen interview, geen anekdote, geen ‘succes, man’. Nada. Terwijl René Froger gewoon in beeld komt, met glimmende ogen en oude verhalen, zit Gerard ergens in een ander huis, met een ander glas wijn, en zegt: nee dank je.
Tina Nijkamp, die de bui al zag aankomen, zegt dat het al langer rommelde. Achter de schermen. Niet op tv, niet op Insram, maar daar waar niemand kijkt. Waar vrienden worden tot kennissen, en kennissen tot namen in een oude telefoon.
Maar waarom nu pas? Waarom juist bij deze docu? Misschien omdat het te veel is geworden. Te veel herinneringen, te veel misverstanden. Of misschien gewoon: te veel René.
Ik snap het wel, hoor. Soms wil je gewoon niet meer meedoen. Niet meer lachen om dezelfde moppen, niet meer doen alsof je nog steeds dezelfde bent als toen. Zeker in de media. Daar wordt alles groter, harder, serieuzer. Terwijl het misschien gewoon om een verkeerd woord ging. Of een verkeerde blik.
Maar het publiek ziet het. En het publiek vraagt: wat is er gebeurd?
En wij, vanaf de bank met onze afstandsbediening, kijken naar René die zingt, en naar Gerard die wegkijkt. En we denken: had het maar gewoon uitgepraat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘