Mijn buurvrouw zegt altijd: wie weg is, is niet verloren. Maar Yvonne Coldeweijer? Die is niet weg, die is gewoon even stil. Alsof ze een theepauze houdt in de schaduw van haar eigen mythe.
Ik zie haar nog wel op Insram. Maar dan niet met een microfoon in haar hand of een blik in haar ogen alsof ze een talkshow gaat ontwrichten. Nee, nu deelt ze filmpjes waarin ze een beetje ronddwaalt in een tuin, of thee zet met een glimlach alsof ze net iets heel slimms heeft bedacht. Gewoon, zo.
Maar laat je niet foppen door de vredige beelden. Want in een recente post zegt ze: ‘Ik kom terug. En drie keer zo hard.’ Alsof ze een soort mediaweduwe is die plots weer haar kroon opeist.
Wat is er gebeurd? O ja, het contract. Dat peperdure ding met Talpa. Alsof je een huurcontract hebt getekend voor een kasteel dat je niet mag verlaten. Maar nu het bijna voorbij is, voelt ze de vrijheid in haar tenen. En wij voelen de spanning in onze afstandsbediening.
Want wat brengt ze terug? De ronkende stem? De onverwachte uitspraken? De manier waarop ze een interview kon veranderen in een toneelstuk zonder script?
Ik denk: ja. En meer.
Ze was nooit de zachte type. Nee, Yvonne is iemand die met een kop koffie nog een discussie aan kan gaan met een muur. En nu ze zegt dat ze terugkomt, geloof ik haar. Want ze zegt het niet zacht. Ze zegt het met een dreigement in haar stem. Alsof ze al aan het oefenen is.
En wij? Wij zitten hier met onze kop thee, afstandsbediening in de hand, en denken: o jee. Hier komt ie weer.
Maar weet je wat het fijne is? We hebben er al zo lang op gewacht dat we bijna vergeten waren hoe leuk het was om geschokt te worden door iemand die gewoon durft te praten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘