Nederland stapt weer uit. Niet bij de euro, maar bij het Songfestival. Enigszins onverwacht, want eerst werd er nog vol goede moed gepraat over een terugkeer. Zonder AVROTROS dit keer. Alsof je een pannenkoek probeert te bakken zonder pannenkoekbeslag.
De NPO beloofde: “Wij regelen het.” Alsof ze zeiden: “Geen zorgen, wij huren een clown voor het kinderfeest.” En dan komt er geen clown. Alleen een man met een rode neus die in de regen staat te wachten bij een verkeerde adres.
Davina Michelle stond al klaar, zo leek het. Of in ieder geval: haar naam werd genoemd. Alsof iemand in de kantine riep: “Wie wil er mee naar het Songfestival?” En iedereen keek naar Davina. Maar ja, Davina is geen reservebankzangeres. Zij heeft een eigen carrière. En misschien ook wel betere plannen dan een nummer zingen in een jurk van lood, terwijl iedereen in Oost-Europa applaus geeft voor een act uit Estland met een robottrompet.
Het wordt weer niets. Geen glitter. Geen vreemde kleding. Geen twaalf punten van België. Gewoon: stilte. En een beetje schaamte achter de schermen. “Gênant”, zei iemand. En dat is het ook. Je kondigt iets aan, alsof je een feestje organiseert, en dan komt er niemand.
Maar eerlijk? Misschien is het ook wel een opluchting. Hoeveel keer hebben we al gezien dat een Nederlandse act het niet haalt? Dan is het bijna beter om niet mee te doen dan om met een glimlach te verliezen. Dan kun je tenminste zeggen: “We wilden niet eens meedoen.” In plaats van: “We deden mee, en we werden negentiende.”
Toch voelt het als een afkap. Alsof je een serie stopt halverwege. Je bent benieuwd, maar niemand zorgt dat het af wordt. De NPO had een kans. En liet die glippen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘