Trump’s nieuwe starlet valt zonder paraplu

Een juridisch cv dat net zo solide is als een Ikea-kast zonder schroeven. Daar staat Karoline Leavitt nu voor. Jong, blond, en volgens de eigen website een ‘gerenommeerde advocaat’ — tot het niet meer klopte. Want wie zichzelf als jurist presenteert in het hart van het Amerikaanse machtsapparaat, moet rekening houden met de feitencheck van de wereld. En die is genadeloos.
Leavitt, net benoemd als woordvoerder van het Witte Huis onder de opnieuw opkomende Trump-regering, liet zich graag omschrijven als ‘strafrechtexpert’. Trump zelf noemde haar ‘een tijger in de rechtszaal’. Mooi woordbeeld, ware het niet dat er in haar hele carrière geen enkele licentie tot advocaatvoering is geregistreerd. Geen bar exam, geen tuchtrechtelijke status, geen enkele plek waar ze ooit een proces heeft gevoerd. Niets. Alleen een diploma communicatiewetenschappen en een paar seplekken bij conservatieve thinktanks.
Deze misstap is geen menselijke fout, het is een symptoom. Een symptoom van een cultuur waarin imago harder werkt dan kwalificatie. Waar een glimlach, een goed gekamd kapsel en een vaste plek op Fox News voldoende zijn om jezelf te presenteren als autoriteit. En waar Trump, de meester van de schijnrealiteit, er met volle overtuiging in meegaat. Want waarom zou je een advocaat nemen als je een marionet kunt hebben die klinkt als een advocaat?
Maar de markt corrigeert. Net als bij een overgewaardeerde techstart-up zonder winstmodel, breekt de waarheid uiteindelijk door. De journalistiek pikte het op, de sociale media verfijnde het tot een meme, en binnen 72 uur gaf Leavitt toe: “Ik ben nooit advocaat geweest.” Geen spijt, geen boete — gewoon een zachte terugtrekking, alsof het een typfout in een cv was, geen structurele leugen in de machtsarena.
Wat volgt is voorspelbaar. Ze blijft woordvoerder. De Trump-machine heeft geen behoefte aan juridische diepgang, maar aan loyauteit en spin. En daar is Leavitt overduidelijk in geslaagd: ze overleeft de schandaalcyclus, want in deze show gaat het niet om geloofwaardigheid, maar om continuïteit in de narratie.
Toch blijft de vraag: wie betaalt voor dit toneelstuk? De belastingbetaler. En wie profiteert? Leavitt, die haar naam nu kan verkopen op de conservatieve circuitfeesten; Trump, die weer een ‘slachtoffer van de media’ heeft; en de mediakartels die dit soort drama’s als content verpakken. Een trieste ROI, gebaseerd op illusie, niet op impact.
De toekomst van zulke figuren is duidelijk: ze zullen blijven opklimmen, niet ondanks hun leugens, maar dankzij die leugens. Want in de post-rechtstaat is de enige waarheid die telt: wie het hardst schreeuwt, wint.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business