Weer zo’n week waarin iemand per ongeluk beroemd wordt. Alsof Wilfred Genee opeens de koning van het toeval is. Nee hoor, gewoon weer een rustige vrijdag op de bank, thee in de hand, afstandsbediening binnen handbereik, en dan plots: Wilfred Genee – in alle media. Niet vanwege een grap, een gênante uitspraak of een onverwachte dans op een bruiloft, maar omdat hij *niet* weggaat. Ironisch.
Want het nieuws is dus: er is geen nieuws. Hij blijft gewoon. Doet zijn werk. Zegt zelfs: ‘Allemaal onzin.’ En wij zitten hier met een volle krant, een lege kop, en een hoofd vol vragen die eigenlijk geen vragen zijn. Alsof iemand roept: ‘Er wordt gefluisterd dat hij minder VI wil maken.’ En dan denken we: o nee. Niet weer. Niet nu. Niet op vrijdag.
Maar Wilfred veegt het weg. Met één zin. Geen drama. Geen tranen. Geen ontslagbrief op sociale media. Gewoon: nee. En dan denk je: waarom begonnen we hierover? Wie heeft dit verzonnen? Iemand met te veel tijd en een slechte wifi-verbinding?
Je ziet het steeds vaker. Eerst het gerucht. Dan de paniek. Dan de reactie: ‘Nee, hoor, ik blijf.’ En dan? Dan is het stil. Alsof er nooit iets gebeurd is. Maar de klikken zijn binnen. De koppen staan er. En Wilfred moet weer uitleggen dat hij gewoon aan het werk is. Alsof hij een kind is dat moet zeggen: ‘Ik ben niet ziek, ik ben gewoon thuis.’
En ja, misschien wil hij wel eens wat anders. Misschien wil hij een boek schrijven. Of een tuin aanleggen. Of gewoon een keer zonder microfoon door de supermarkt lopen. Maar dat is geen nieuws. Dat is leven.
Dus hier is het nieuws: er is geen nieuws. Wilfred Genee doet nog steeds VI. En wij moeten weer rustig blijven. Ook al schreeuwt het scherm het uit. Ook al denk je: nu komt het grote afscheid. Nee. Hij zit er nog. En waarschijnlijk morgen ook. En overmorgen. Tot hij zegt: ik stop. En dan zeggen wij: oh. En dan is het echt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘