Nou zeg. Ik zat net thee te drinken, knie onder de deken, en dan lees ik ineens dat Willeke Alberti en John de Mol nog steeds met elkaar praten. Gewoon, alsof het niks is. Terwijl de rest van ons nog steeds schrikt van zijn gezicht op het scherm.
Ik bedoel: jij ziet die man in een pak, met die blik van ‘ik heb net een bedrijf gekocht’, en dan denk je: die huilt nooit. Maar Willeke zegt gewoon: ‘Ik hou niet van ruzie.’ Alsof het een gesprekje over de was is.
En dan denk ik: wat weet ik nou helemaal? Misschien is hij thuis gewoon iemand die de planten water geeft. Of de thee inschenkt. Maar nee, ik zie het gewoon niet. Die man straalt ‘ik ben de baas van alles’ uit, ook al zit hij in bad met een boek van Jan Wolkers.
Toch blijft het me verbazen. Twee mensen, jarenlang samen, dan uit elkaar, en dan geen haat, geen rechtszaken, geen vieze verhalen in de krant. Gewoon: ‘We doen het rustig.’ Alsof het normaal is. Alsof je niet in de schijnwerpers staat, met miljoenen volgers en een eigen tv-kanaal.
Ik zou dat niet kunnen. Ik kan al bijna niet met mijn buur praten sinds hij mijn krant stal. En dan moet jij mij vertellen dat Willeke en John gewoon af en toe bellen? Zonder dat één van hen roept: ‘Jij hebt mijn leven geruïneerd!’?
Misschien is dat het geheim. Gewoon: geen ruzie. Geen drama. Geen ‘ik was de ware’. Gewoon: het is uit, maar ik wens je geen kwaad.
Maar ja, ik zit hier wel met mijn laptop op schoot, kijkend naar een foto van twee mensen die samen ouder worden, maar niet samen zijn. En ik denk: hoe doe je dat?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
