Jordi Versteegden vindt het raar dat Wilfred Genee niet over zijn privéleven praat. Ik vind het juist knap dat hij dat niet doet. Alsof je iedereen op kantoor moet vertellen wie je gisteren kuste. Wilfred zegt: ‘Volste recht.’ En hoor, ik snap het. Stel je voor: je bent al jaren in de media, je hebt een vriend, je doet je ding – en dan wil iemand weten of je wel gelukkig bent in de liefde. Alsof dat een verplichte vragenlijst is bij een nieuwe bankrekening.
Wilfred presenteert nu een programma waarin hij bekende koppels interviewt. Mooi. Maar Jordi, die hem interviewde, vond het gek dat Wilfred zelf niets wilde zeggen over zijn relatie. Alsof je een taart bakt voor je vriendin, en dan zegt de buurman: ‘Maar waarom eet jij niet mee?’ Het is toch niet verboden om zelf iets voor je te houden?
Ik zit hier met mijn thee, kijk naar de afstandsbediening alsof die antwoorden heeft, en denk: waarom moet alles altijd over alles? Omdat we het kunnen? Omdat we een microfoon kunnen onder iemands neus duwen? Wilfred heeft gelijk. Niet uit principe, maar gewoon: het is zijn leven. Niet zijn programma. Niet zijn prijs. Zijn hart.
En Jordi? Die doet zijn werk. Vragen stellen, kritiek uiten. Maar soms is de moedigste keuze juist om niks te zeggen. Gewoon: dit deel is van mij. En dat is geen gebrek aan openheid. Dat is gezond verstand.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘