Loyaliteit is geen gevoel. Het is een asset. En Adele? Zij is de enige artiest op aarde die haar label niet nodig heeft. Terwijl Ronald ter Voert in *De Boardroom* weer eens poogt diep te doken met een BNNVARA-programma-maker en een ondernemer die vooral veel knikt, blijft de essentie onaangeroerd: Adele draait een businessmodel om dat de rest van de muziekindustrie al tien jaar probeert te hacken.
Ze verkoopt geen albums. Ze verkoopt een belofte. Een belofte die ze elke tien jaar inwrijft – met precisie van een hedgefondsmanager. Geen content-overkill, geen TikTok-challenges, geen merchandisetrommel. Wel 30 miljoen streams binnen 24 uur. Waarom? Omdat schaarste geen marketingstrategie is, maar een prijsvormingsmechanisme.
Terwijl hier thuis in *De Boardroom* wordt gepraat over ‘authenticiteit’ en ‘verbinding’, zit Adele in een Londense kelder met een spreadsheet: *wanneer weer? wanneer genoeg? wanneer te veel?* Zij kent haar customer lifetime value op de euro af. En ze weet dat elke livestream, elk interview, elke gram rouw op haar gezicht een prijs heeft – en dat prijs te hoog stellen de waarde verhoogt, niet verlaagt.
Maar luister. Ik heb geen zin in een gesprek tussen een publieke omroepfunctionaris en een selfmade ondernemer die denkt dat mindset een businessmodel is. Wat kunnen merken leren van Adele? Dat je niets hoeft te zeggen, als je maar precies weet wanneer je iets zegt. Dat je niets hoeft te verkopen, als je maar precies weet wanneer je opent.
De rest is geluid. Geen muziek. Geluid.
En terwijl BNNVARA weer eens een zogenaamd ‘diep’ gesprek opzet over ‘emotie in branding’, verliest Adele geen seconde aan sentiment. Zij rekent. En wint.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business