Er stond een meisje in een jas. De wind woei. De microfoon trilde een beetje. En toen vroeg iemand: ‘Hoe is het met Antoon?’ En opeens leek het alsof ze in een pornofilm was beland waarin ze de regie niet had.
Prinses Alexia, altijd netjes, altijd beleefd, altijd alsof ze net een kop thee heeft gekregen die iets te heet is: ze glimlachte. Maar niet met haar ogen. Haar lichaam zei: ‘Ik wil hier weg.’ Alsof ze per ongeluk in een realitysoap was beland en nu moest proberen er netjes uit te stappen.
‘Zo Hollands’, zeggen mensen dan. Alsof dat alles verklaart. Alsof wij hier gewoon zwijgen bij ongemak, en glimlachen bij pijn, en doen alsof alles fijn is terwijl de achtergrondmuziek van een sprookje uit 1987 blijft spelen.
Het Britse koningshuis doet het beter? Misschien. Maar daar leren ze ook jarenlang hoe je niets zegt met een glimlach. Wij hier leren vooral: niet te veel voelen, niet te veel zeggen, en vooral: niet verliefd worden op een zanger met een gitaar.
Maar goed. Ze stapte in. Ze stapte uit. En de wereld vroeg: waarom zo stijf? Misschien omdat niemand ooit heeft geleerd hoe je ‘ja’ of ‘nee’ zegt zonder dat het op het nieuws komt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘