Niet iedereen die wil praten, mag praten. En niet iedereen die mag praten, moet praten. Neem Astrid Holleeder. Zij dacht: ik doe het toch, ik bel Wilfred maar. Even bellen, een kop koffie, en dan zit ik binnen een maand aan tafel bij Vandaag Inside. Maar het werd niks. Wilfred Genee ziet haar niet zitten. En eerlijk? Ik snap het.
Niet omdat ze niet kan praten. Ze kan praten. O ja. Maar juist daarom. In de media is het soms alsof iedereen denkt: als ik maar veel zeg, word ik serieus genomen. Maar serieus zijn is niet hetzelfde als veel zeggen. Soms is het juist het tegenovergestelde.
Wilfred wil geen showbokser. Hij wil mensen die iets te zeggen hebben, niet alleen maar lawaai maken. En Astrid, lief als ze is, maakt lawaai. Ze heeft een verhaal, ja. Een zware achtergrond, een beroemde broer, een boek, een RTL-programma dat stopte. Maar dat is geen automatisch kaartje voor VI. Daar moet je ook kunnen luisteren. En luisteren is moeilijk. Vooral als je gewend bent om altijd het laatste woord te willen hebben.
Maar dan komt er ineens een andere dame. Iemand die wel wordt gevraagd. Iemand die rust uitstraalt. Iemand die niet meteen alles vertelt, maar juist wat achterhoudt. En dat is precies waarom zij wél mag komen. Omdat ze weet wanneer stilte harder klinkt dan geschreeuw.
De media zijn vol van mensen die roepen: kijk mij! Maar wie luistert, wordt zeldzaam. En zeldzaamheid is waardevol. Dus nee, Astrid, geen plek aan tafel. Maar niet omdat je niets bent. Juist omdat je te veel bent. Te veel lawaai, te veel geschiedenis, te veel druk. En soms is minder gewoon meer. Zelfs in de tv.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘