Er stond een bericht op Insram van iemand die een biertje hield met de tekst: “Vanavond dansen we op de tafels in de Brabanthallen!” En dan denk je: mooi, eindelijk weer eens wat. Maar nu blijkt dat die tafels nooit hebben bestaan. De après-skiwereld die Bas Smit en Nicolette van Dam wilden bouwen, is gewoon gesloopt. Kaartverkoop te slap. Mensen hadden blijkbaar liever een rustige avond met stoofpot.
Wat vooral pijn doet? Dat Wilfred Genee er ook in is meegesleurd. Alsof je iemand uitnodigt voor een feestje en dan blijkt dat er geen feest is. Geen muziek, geen sneeuw, geen jodels. Alleen een lege hal en een teleurgestelde presentator die ergens in een hoekje staat te wachten op een warme jenever die nooit komt.
Het moest groot worden. Duizenden mensen. Bekende hutten. Artiesten. Alsof je een beetje Oostenrijk in Den Bosch neerzet. Maar blijkbaar dacht Nederland: nee, dank je. Ik blijf liever thuis met de afstandsbediening en een pak friet. En eerlijk? Dat snap ik wel. Een après-ski in een overkapping in Brabant, midden in het voorjaar? Dat voelt als zonnebrand in januari.
Bas Smit wilde schudden. Dansen. Jodelen. Maar het publiek zei: nee, we blijven zitten. En nu staat hij daar, met een microfoon in zijn hand en geen publiek. Behalve dan Wilfred Genee, die blijkbaar dacht: kom, ik doe wel mee. En nu is hij ook onderdeel van het verhaal van ‘de keer dat niemand kwam’.
Het is niet zozeer triest, het is gewoon menselijk. Iedereen wil wel eens iets groots. Maar soms is het gewoon: je denkt dat iedereen erbij wil zijn, en dan blijkt dat ze liever Netflix kijken. En dat is ook goed. Soms is het feest in je hoofd gewoon veel leuker dan in het echt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘